Bugün Türkiye’nin birçok şehrinde aynı cümle yankılanıyor:
“Çalışsak da karşılığını alabilecek miyiz?”

Bu soru yalnızca bir iş arayışının değil, aynı zamanda bir neslin gelecek kaygısının özetidir. İlköğretimden üniversite sıralarına kadar milyonlarca genç; hedef belirlemek, yönünü çizmek ve hayata hazırlanmak konusunda çoğu zaman yalnız hissediyor. Eğitim hayatı boyunca sınavlara hazırlanan, kendini geliştirmeye çalışan, yabancı dil öğrenen, proje üreten gençler; mezuniyet yaklaştığında yalnızca meslek seçimini değil, aynı zamanda “adil bir sistemin içinde yer bulup bulamayacağını” da düşünmeye başlıyor.

Türkiye’de gençlerin önemli bir kısmı artık sadece “iş bulma” kaygısı taşımıyor. Aynı zamanda liyakatle ilerleyip ilerleyemeyeceğini sorguluyor. Özellikle torpil, referans ve çevre ilişkilerinin ön plana çıktığına dair oluşan toplumsal algı, gençlerin motivasyonunu ciddi şekilde etkiliyor. Çünkü bir genç, emeğinin karşılığını alamayacağını düşünmeye başladığında yalnızca umudunu değil, üretme isteğini de kaybediyor.

Oysa Türkiye’nin sahip olduğu insan kaynağı küçümsenecek bir potansiyel değildir.

Bu ülkenin gençleri; sanayide üretim yapabilecek, mühendislikte dünya standartlarında projeler geliştirebilecek, tarım ve hayvancılıkta verimliliği artırabilecek, yazılım alanında uluslararası başarılar elde edebilecek kapasiteye sahiptir. Anadolu’nun birçok kentinde gençler; fabrikalarda, atölyelerde, teknoparklarda, üniversite laboratuvarlarında, girişimcilik merkezlerinde büyük hayaller kuruyor. Kamu yönetiminden sağlık sektörüne, ticaretten savunma sanayisine kadar birçok alanda yetişmiş ve yetişmeye hazır güçlü bir gençlik bulunuyor.

Türkiye’nin üretim kapasitesi; birçok ülkeye göre hâlâ önemli avantajlar barındırıyor. Güçlü bir coğrafi konum, gelişen sanayi altyapısı, dinamik hizmet sektörü, stratejik ticaret ağı, genç nüfus avantajı ve yer altı kaynakları gibi pek çok unsur; aslında bu ülkenin kalkınma potansiyelini açıkça ortaya koyuyor. Ancak mesele yalnızca potansiyele sahip olmak değil, o potansiyeli doğru şekilde destekleyebilmektir.

Bugün gençlerin en büyük ihtiyacı yalnızca ekonomik destek değildir.
Güven duygusudur.

Bir gencin kendini geliştirdiğinde karşılık alacağına inanması gerekir. Bir öğrencinin, çalıştığında hak ettiği yere gelebileceğini hissetmesi gerekir. Çünkü umut kaybı yaşayan bir toplumda yalnızca bireyler değil, üretim gücü de zayıflar.

Kahvehanelerde, üniversite kantinlerinde, otobüs duraklarında gençlerin yaptığı sohbetlere kulak verildiğinde benzer cümleler duyuluyor:
“Diploma yetmiyor.”
“Tanıdığın yoksa zor.”
“Ne kadar çalışsak da önümüz kapalı gibi.”

Bu cümleler öfke değil; daha çok kırılmış bir aidiyet hissinin yansımasıdır. Ve bu hissin büyümesi, uzun vadede ülkenin ekonomik ve sosyal yapısını da etkileyebilir. Çünkü kendini değersiz hisseden gençler ya içine kapanıyor ya da başka ülkelerde gelecek aramaya yöneliyor. Bu durum yalnızca bireysel bir tercih değil, aynı zamanda Türkiye’nin yetişmiş insan kaynağı açısından önemli bir mesele haline geliyor.

Ancak bütün tablo karamsar değildir.

Türkiye’nin en büyük avantajlarından biri, hâlâ mücadele etmeye hazır bir gençliğe sahip olmasıdır. Bugün birçok genç; proje üretmeye, girişim kurmaya, yeni teknolojiler öğrenmeye, uluslararası çalışmalara katılmaya devam ediyor. Yani umut tamamen kaybolmuş değil. Fakat bu umudun korunabilmesi için gençlerin yalnız bırakılmaması gerekiyor.

Eğitim sisteminden kariyer planlamasına, staj imkanlarından kamu istihdamına kadar birçok alanda daha şeffaf, daha erişilebilir ve daha liyakat odaklı mekanizmaların güçlendirilmesi büyük önem taşıyor. Çünkü adalet duygusu yalnızca hukuk sisteminde değil, fırsat eşitliğinde de hissedildiğinde toplumsal güven oluşur.

Türkiye’nin geleceği yalnızca binalarla, yollarla ya da ekonomik verilerle şekillenmeyecek.
Asıl gelecek; kendini değerli hisseden, üretebildiğine inanan ve emeğinin karşılığını alacağına güvenen gençlerle kurulacak.

Ve belki de bugün en çok ihtiyaç duyulan şey şudur:
Gençlere yalnızca “sabredin” demek değil, onların gerçekten duyulduğunu hissettirebilmektir.