Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde ortaya çıkan taciz skandalı, okulda, işte, sokakta yaşanan daha büyük bir sorunun yalnızca görünür olan yüzüdür. Güvenlik, bireyin en temel ihtiyacıdır. Maslow’un piramidinin en alt basamağı sağlam değilse, bireyin kendini gerçekleştirmesinden ve toplumun çağdaşleşmesinden söz etmek mümkün değildir. Bugün bir genç kadının, bir kız öğrencinin ya da çalışanın kendini güvende hissetmemesi; toplumun üst katmanlarında yapılan yeniliklerin zemindeki çürümeyi örtemeyeceğini gösterir. Bu nedenle çağdaş toplumlarda kullanılan önleyici politikalar ve kurumsal tedbirler hayati önem taşır.

Önleyici Devlet Aklı şu temel adımları içerir: zorunlu etik ve çocuk koruma eğitimleri, stajyerlerle temas eden personelin sürekli denetimi, gizlilik esaslı hızlı şikâyet mekanizmaları, kamerasız kör noktaların ortadan kaldırılması, ve sürekli, ulaşılabilir psikososyal destek hizmetleri. En önemlisi, devlet refleksi her çocuk ve her kadın için sıfır tolerans ilkesini fiilen uygulamalıdır. Bu uygulamalar yalnızca bireysel ahlaki dönüşümü sağlamaz; aynı zamanda kurumsal şeffaflık ve hesap verebilirlik ile toplumsal ahlakın güçlenmesini mümkün kılar. O yüzden TBMM’de yaşananlar sadece bir utanç değil; aynı zamanda devletin kendisini yenilemesi ve eksiklerini kapatması için bir fırsattır.

TBMM’de açığa çıkan iddialar, yalnızca tek bir olaya dair bir haber değildir; benzer biçimde farklı kurumlarda da gizlenen ve sonradan ortaya çıkan vakaların varlığı toplum hafızasında yer etmiştir. Örneğin okullarda öğretmen ya da görevli personel tarafından sözlü ve fiziksel tacize uğrayan öğrencilerin hikâyeleri geçmiş yıllarda sıkça medyaya yansımış; mağdurların seslerinin duyulması bazen uzun zaman almıştır. Bu tür örnekler, kurumsal ihmallerin mağdurların üzerindeki kalıcı etkisini ve adalet arayışının zorluklarını gözler önüne serer. İş yerlerinde ve hizmet sektöründe yaşanan taciz vakaları da benzer bir tablonun parçasıdır: çalışanların düşük statüsü, geçici sözleşmeler veya stajyerlik pozisyonları, mağdurların şikâyet etmelerini engelleyen bir korunmasızlık alanı yaratır. Bu durum hem bireysel travmayı derinleştirir hem de kurum içinde örtük bir “gizleme” kültürünün oluşmasına zemin hazırlar. Bu tür kalıpların zayıflatılması için işe alım, denetim ve şikâyet süreçlerinde köklü reformlar şarttır.

Günümüzde yaşanan vakalar toplumsal travmalar yaratıyor. Ancak güçlü toplumlar, krizleri yeni ve daha güçlü sistemler inşa etmek için kullanır. Okullarda, kamu kurumlarında ve özel sektörde çalışan herkes için standart güvenlik protokolleri, zorunlu denetim mekanizmaları ve ulusal düzeyde bir çocuk-kadın güvenliği stratejisi oluşturulmalıdır. Bu stratejiler uygulanmadığı sürece, en iyi niyetli politikalar zemindeki güven eksikliğini gideremez. Soruşturmaların titizlikle yürütülmesi, mağdurlara sağlıklı psikososyal destek verilmesi ve somut kurumsal değişikliklerin örneğin şeffaf disiplin süreçleri, dış bağımsız denetimler, düzenli eğitim programları acilen hayata geçirilmesi toplumun beklentisidir. Bu adımlar atılmadığı sürece benzer örneklerin tekrar etme riski devam eder.

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün sözleri bugün bize hem ilham hem sorumluluk verir: “Dünya üzerinde gördüğümüz her şey kadının eseridir.” “Bir toplum, kadınlarından aldığı ilham ve kuvvetle ilerler.” Bu ifadeler yalnızca övgü değil; kadına ve çocuğa verilen değerin toplumu yükselten temel bir prensip olduğunu hatırlatan bir emanet niteliğindedir. Atatürk’ün mirası, sadece sözde kalmamalı; eğitimde, kamusal politikalarda ve yargı uygulamalarında somut karşılıklar bulmalıdır.

TBMM’de yaşananlar kara bir leke olmakla birlikte, doğru dersler çıkarılırsa yarının daha güvenli bir Türkiye’si için başlangıç olabilir. Devletin himayesi, her gün, her mekânda, her birey için hissettirilmelidir. Çünkü toplum, en zayıfının korunabildiği ölçüde güçlüdür. Bu sorumluluk yalnızca kurumların değil, tüm toplumun-eğitimcilerin, sendikaların, meslek örgütlerinin ve vatandaşların-omuzlarındadır. Sesini duyuran her mağdur, adaletin ve korumanın bir parçası olmalı; gizleme kültürü değil, hesap verebilirlik hâkim olmalıdır.

Bugün yaşadığımız bu olaylar karanlık gibi görünse de, doğru adımlar atılırsa yarının daha güvenli bir Türkiye’si için bir dönüm noktası olabilir. Kurumsal şeffaflık, somut politikalar ve kararlı bir devlet refleksiyle bu yaraların kapanması mümkündür; yeter ki toplum olarak güvenliği lüks değil, en temel görev kabul edelim.